Wednesday, September 20, 2017

ഗൌരി ലങ്കേഷിനെ തങ്ങള്‍ ഭയന്നു എന്ന പ്രസ്താവം ഹിന്ദുത്വ ചേരി ചോദ്യം ചെയ്തേക്കാം. അതിനു എന്ത് തെളിവുണ്ട് എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ രേഖകള്‍ നിരത്തി അത് കോടതിയെ ബോധ്യപ്പെടുത്താന്‍ എനിക്ക് കഴിയുകയുമില്ല. അതുകൊണ്ട് അവര്‍ ഗൌരി ലങ്കേഷിനെ വെറുത്തു എന്നു വേണമെങ്കില്‍ മാറ്റാം. അത് തെളിയിക്കാനാകുന്നതാണ്. 


ഗൌരി ലങ്കേഷ് എങ്ങനെ അപകടകാരിയായി  

ബി.ആര്‍.പി. ഭാസ്കര്‍
ഗൌരി ലങ്കേഷ് ഒരു പാര്ട്ടിയിലും അംഗമായിരുന്നില്ല. പക്ഷെ മിസ്‌ഡ് കാള്‍ അടിച്ചവര്‍ക്കെല്ലാം അംഗത്വം കൊടുത്തു ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പാര്‍ട്ടി എന്ന ഖ്യാതി നേടിയ ഭാരതീയ ജനതാ പാര്‍ട്ടി അവരെ ഭയന്നു.

ഗൌരി ലങ്കേഷ് ഒരു പത്രപ്രവര്ത്തകയായിരുന്നു. സ്വന്തമായി നടത്തുന്ന ഒരു വാരികയിലൂടെയാണ് അവര്‍ അഭിപ്രായപ്രകടനം നടത്തിയിരുന്നത്. ഒരു സംസ്ഥാനത്ത് വസിക്കുന്ന, ഒരു ഭാഷ സംസാരിക്കുന്ന ആളുകള്‍ മാത്രമാണു അത് വായിച്ചിരുന്നത്. പക്ഷെ രാജ്യത്തെ വന്‍മാധ്യമങ്ങളെ വരുതിയിലാക്കിയ, ചാനല്‍ സെലിബ്രിറ്റികളെ കാല്‍ച്ചുവട്ടിലാക്കിയ ഭരണകൂടം അവരെ ഭയന്നു.

ഗൌരി ലങ്കേഷിന്‍റെ നെഞ്ചിനു 56 ഇഞ്ച്‌ വലുപ്പമുണ്ടായിരുന്നില്ല. സാമൂഹിക മാധ്യമങ്ങളില്‍ വളരെ കുറച്ചു പേരെ അവരെ പിന്തുടര്‍ന്നിരിന്നുള്ളൂ. പക്ഷെ 56 ഇഞ്ച്‌ നെഞ്ചും മൂന്നു കോടിയിലേറെ അനുയായികളുമുള്ള പ്രധാനമന്ത്രി അവരെ ഭയന്നു..

ഗൌരി ലങ്കേഷിനെ തങ്ങള്‍ ഭയന്നു എന്ന പ്രസ്താവം ഹിന്ദുത്വ ചേരി ചോദ്യം ചെയ്തേക്കാം. അതിനു എന്ത് തെളിവുണ്ട് എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ രേഖകള്‍ നിരത്തി അത് കോടതിയെ ബോധ്യപ്പെടുത്താന്‍ എനിക്ക് കഴിയുകയുമില്ല. അതുകൊണ്ട് അവര്‍ ഗൌരി ലങ്കേഷിനെ വെറുത്തു എന്നു വേണമെങ്കില്‍ മാറ്റാം. അത് തെളിയിക്കാനാകുന്നതാണ്. 

ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോള്‍ പ്രഹ്ലാദ് ജോഷി എം.പി, ഉമേഷ്‌ ദുഷി എന്നീ ബി.ജെ.പി  നേതാക്കള്‍ അവര്‍ക്കെതിരെ നല്‍കിയ മാനനഷ്ടക്കേസും വിചാരണക്കൊടതി അവര്‍ കുറ്റവാളിയാണെന്ന് കണ്ടെത്തിയശേഷം ബി.ജെ.പി ഐ.ടി. സെല്‍ അതുപയോഗിച്ച് മറ്റ് മാധ്യമ പ്രവര്‍ത്തകരെ ഭയപ്പെടുത്താന്‍ ശ്രമിച്ചതും ലോക മാധ്യമങ്ങള്‍ പോലും ശ്രദ്ധിച്ച നിഷ്ടുരമായ കൊലപാതകത്തോട് പ്രധാനമന്ത്രി പ്രതികരിക്കാന്‍ കൂട്ടാക്കാതിരുന്നതും (വാര്‍ത്താവിതരണ-പ്രക്ഷേപണ മന്ത്രി സ്മൃതി ഇറാനി ട്വിറ്ററില്‍ കൊലയെ അപലപിച്ചിരുന്നു) പ്രധാനമന്ത്രി പിന്തുടരുന്ന ഏതാനും മഹാശയന്മാരുള്‍പ്പെടെ നിരവധി പേര്‍ സാമൂഹ്യ മാധ്യമങ്ങളില്‍ അവരുടെ കൊലപാതകം ആഘോഷിച്ചതുമൊക്കെ അതിനു മതിയായ തെളിവല്ലേ?

പ്രത്യക്ഷത്തില്‍ ഒരു പ്രതിയോഗിയായി പരിഗണിക്കാന്‍ പോരുന്ന പ്രാധാന്യമില്ലാത്ത ഗൌരി ലങ്കേഷ് എങ്ങനെയാണ് ഭരണകൂടത്തെ നയിക്കുന്ന പ്രസ്ഥാനത്തിന്‍റെ ശത്രുവായി തീരുന്നത്? എളുപ്പത്തില്‍ ഉത്തരം കണ്ടെത്താവുന്ന ഒര് ചോദ്യമാണത്. ചിന്താശേഷിയുള്ളവരും അവരെ നയിക്കുന്ന ആശയങ്ങളും ആ പ്രസ്ഥാനത്തെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു എന്നതാണ് അതിനുള്ള ഉത്തരം. 

ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ക്കെതിരായ സമരത്തില്‍ നിന്ന് വിട്ടു നിന്നുകൊണ്ട് സ്വാതന്ത്ര്യപ്രാപ്തിക്കുശേഷം യഥാര്‍ത്ഥ ശത്രുക്കളായ  മുസ്ലിങ്ങളെയും ക്രിസ്ത്യാനികളെയും നേരിടാന്‍ ഊര്‍ജ്ജം കരുതി വെക്കാനാണ് സംഘ പരിവാരിന്റെ ആദ്യകാല നേതാക്കള്‍ അണികളെ ഉപദേശിച്ചത്. അവരുടെ ആത്യന്തിക ലക്‌ഷ്യം ഭൂരിപക്ഷ ഹിന്ദുസമുദായത്തിന്റെ അധീനതയിലുള്ള ഒരു ഹിന്ദു രാഷ്ട്രമാണ്. ഭരണഘടന വിഭാവന ചെയ്യുന്ന ജനാധിപത്യ, മതനിരപേക്ഷ ഇന്ത്യക്ക് കടകവിരുദ്ധമായ ആശയമാണത്. ലോക് സഭയില്‍ ഭൂരിപക്ഷം നേടി, ഭരണസംവിധാനത്തിന്റെ മേല്‍ ക്രമേണ പിടി മുറുക്കി ഹിന്ദുരാഷ്ട സ്വപ്നം സാക്ഷാത്കരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ ഘട്ടത്തില്‍ എല്ലാവരെയും ഉള്ക്കൊള്ളുന്ന ബഹുസ്വര ഇന്ത്യ എന്ന ആശയം മനസ്സില്‍ സൂക്ഷിക്കുന്നവരെയ അവര്‍ ഭയക്കും. അവരെ ഉന്മൂലനം ചെയ്യാന്‍ ശ്രമിക്കും.         

ഗൌരി ലങ്കേഷിന്‍റെ കൊലപാതകം ഒരു പരമ്പരയുടെ ഭാഗമാണ്. നേരത്തെ മഹാരാഷ്ട്രയിലെ നരേന്ദ്ര ദഭോല്‍ക്കാര്‍, ഗോവിന്ദ് പന്സാരെ എന്നിവരും കര്‍ണ്ണാടകത്തിലെ തന്നെ എം.എം. കല്ബുര്‍ഗിയും വീഴ്ത്തപ്പെട്ടിരുന്നു. ഈ മൂന്നു കൊലകളിലും ചില സമാനതകളുണ്ടെന്നു അന്വേഷണ സംഘങ്ങള്‍  കണ്ടെത്തുകയുണ്ടായി. കൊലപാതകത്തിന്റെ ആസൂത്രകനെയും നടത്തിപ്പുകാരെയും സംബന്ധിച്ച് ചില സൂചനകളും അവര്‍ നല്‍കി. അതിനു ശേഷം അന്വേഷണം മുന്നോട്ടു പോയിട്ടില്ല. വര്‍ഷങ്ങളായി എങ്ങും എത്താതെ നീണ്ടുപോയ്ക്കൊണ്ടിരുന്ന ചില അക്രമസംഭവങ്ങളുടെ അന്വേഷണം ഒരു ഘട്ടത്തിലെത്തുമ്പോള്‍ സംഗതികള്‍ മാറി മാറിയുന്ന അനുഭവം അടുത്ത കാലതതായി ഉണ്ടാകുന്നുണ്ട്.

ഭരണകൂടത്തിനു ഇച്ചാശക്തിയുണ്ടെങ്കില്‍ മാത്രമേ പ്രബലരായവര്‍ ഉള്‍പ്പെട്ടിട്ടുള്ള സംഭവങ്ങളില്‍ കുറ്റവാളികളെ നിയമത്തിനു മുമ്പില്‍ കൊണ്ടു വരാന്‍ കഴിയൂ. അപ്പോഴും ഒരുപക്ഷെ നിയമപ്രക്രിയ കൊന്നവര്‍ വരെയല്ലാതെ കൊല്ലിച്ചവരിലേക്ക് എത്തിയെന്ന് വരില്ല. 

മാധ്യമങ്ങളും മാധ്യമ പ്രവര്‍ത്തകരും ഗൌരി ലക്ഷ്മി എന്ന രക്തസാക്ഷിയുടെ ദാരുണമായ അന്ത്യത്തില്‍ നിന്ന് എന്ത് പാഠമാണ് ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നത്? അപകടം തിരിച്ചറിഞ്ഞു അവര്‍ക്ക് സുരക്ഷിതമായ പാത സ്വീകരിക്കാം. ആ രീതിയില്‍ വ്യക്തികളെന്ന നിലയില്‍  നേടാനാവുന്ന സുരക്ഷിതത്വം ശാശ്വതമാവില്ല. സ്വതന്ത്ര പത്രപ്രവര്‍ത്തനത്തെ അപകടപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് മാധ്യമ പ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്ക് നേടാനാകുന്നത്  സുരക്ഷിതത്വമല്ല, അടിമത്തമാണ്. (മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പ്, സെപ്തംബര്‍ 17, 2017) 

Wednesday, September 13, 2017

ചെറിയ തോതിലെങ്കിലും രാജ്യത്താകമാനം ജനപിന്തുണയുള്ള ഏക പ്രതിപക്ഷ കക്ഷി കോണ്ഗ്രസ് ആണു. അതിനെ ഒഴിവാക്കിക്കൊണ്ട് ആര്‍.എസ്.എസ്-ബിജെ.പി മുന്നേറ്റം തടയാമെന്ന് കരുതുന്നവരെ നയിക്കുന്നത് വിശാല രാജ്യതാല്പര്യങ്ങളല്ല, അന്ധമായ കോണ്ഗ്രസ് വിരുദ്ധതയാണ്. കഴിഞ്ഞ നാലു പതിറ്റാണ്ടുകാലം കോണ്ഗ്രസിനെ തോല്പിക്കുകയെന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ പിന്തിരിപ്പന്‍ ശക്തികളുമായി ചങ്ങാത്തം കൂടിയത് വര്‍ഗീയതയുടെ വളര്‍ച്ചയെ എത്രമാത്രം സഹായിച്ചുവെന്നു അവര്‍ സത്യസന്ധമായി വിലയിരുത്തണം.

ദേശീയ ബദലിനേക്കാള്‍ ഗുണകരം പ്രാദേശിക ഒത്തുതീര്‍പ്പുകളാകും

ബി.ആര്‍.പി. ഭാസ്കര്‍

പ്രധാനമന്ത്രി നരേന്ദ്ര മോദിയുടെ അധികാരപ്രവേശം ഒരു സാധാരണ ഭരണമാറ്റമായിരുന്നില്ല. തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ജയിച്ചത് ബി.ജെ.പി. എന്ന രാഷ്ടീയ കക്ഷിയാണെങ്കിലും അധികാരം എത്തിയത് അതിന്റെ സ്രഷ്ടാവും നിയന്താവുമായ രാഷ്ട്രീയ സ്വയംസേവക്സംഘിന്റെ കൈകളിലാണ്. സാംസ്കാരിക സംഘടനയെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നെങ്കിലും സങ്കുചിത രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ് അത് പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത്. ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ക്കെതിരെ സമരം ചെയ്യാതെ യഥാര്‍ത്ഥ ശത്രുക്കളായ മുസ്ലിങ്ങളെയും ക്രിസ്ത്യാനികളെയും നേരിടാനായി ഊര്‍ജ്ജം കാത്തു സൂക്ഷിക്കാന്‍ അതിന്റെ സര്‍വോന്നത നേതാവായിരുന്ന എം.എസ്.ഗോള്‍വാള്‍ക്കര്‍ അനുയായികളെ ഉപദേശിച്ചിരുന്നു. മോദി ഭരണമേറ്റശേഷം രാജ്യത്ത് പലയിടത്തും ആര്‍. എസ്. എസിന്‍റെ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള സംഘടനകള്‍ ദേശീയതയുടെയും ഗോസംരക്ഷണത്തിന്റെയും മറ്റും പേരില്‍ മുസ്ലിങ്ങള്‍ക്കെതിരെ നടത്തുന്ന ആക്രമണങ്ങള്‍ ഗോള്‍വാള്‍ക്കര്‍ പരാമര്‍ശിച്ച ശത്രുസംഹാരത്തിന്‍റെ ഭാഗമാണ്. 

അവര്‍ ആക്രമിക്കുന്ന മറ്റൊരു വിഭാഗം ദലിതരാണ്. വൈദിക വ്യവസ്ഥയുടെ ഭാഗമായ വര്‍ണ്ണവെറിയാണ് അവരുടെ ദലിത് വിരുദ്ധതയ്ക്ക് പിന്നില്‍. മുസ്ലിങ്ങള്‍ക്കും ദലിതര്‍ക്കും മുമ്പെ സംഘ പരിവാര്‍ ലക്ഷ്യമിട്ട ഒരു വിഭാഗമുണ്ട്. അത് മതത്തിലെ അനാചാരങ്ങള്‍ക്കെതിരെ ജനങ്ങളെ ബോധവത്കരിക്കുന്ന ബുദ്ധിജീവികളാണ്.

ഇന്ത്യയുടെ ഭരണഘടനയെ ആര്‍.എസ്.എസ് തുടക്കം മുതല്‍ എതിര്‍ത്തിരുന്നു. മതനിരപേക്ഷ ജനാധിപത്യമെന്ന ആശയവുമായി അതൊരിക്കലും പൊരുത്തപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ഇന്ത്യയെ ഹിന്ദുരാഷ്ട്രമായി പ്രഖ്യാപിക്കുകയാണ് അതിന്റെ ലക്‌ഷ്യം. ബി.ജെ.പിക്ക് ഇപ്പോള്‍ ലോക് സഭയില്‍ ഭൂരിപക്ഷമുണ്ട്. സ്വന്തം പ്രസിഡന്റുമായി. പക്ഷെ ഹിന്ദുരാഷ്ട്ര നിര്‍മ്മിതിയുമായി മുന്നോട്ടു പോകുന്നതിനു ഒരു തടസം അവശേഷിക്കുന്നു. അത് ബി.ജെ.പിക്ക് പാര്‍ലമെന്റില്‍ ഭരണഘടന ഭേദഗതി ചെയ്യാനാവശ്യമായ മൂന്നില്‍ രണ്ട് ഭൂരിപക്ഷം ഇല്ലെന്നതാണ്. പ്രതിപക്ഷ കക്ഷികള്‍ക്ക് അടുത്ത തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ബി.ജെ.പിയെ എങ്ങനെ തോല്പിക്കാമെന്നു ആലോചിക്കാന്‍ പോലും ഇതുവരെ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. അതിനെ വീണ്ടും ജയിപ്പിക്കാനല്ല, അതിനു മൂന്നില്‍ രണ്ടു ഭൂരിപക്ഷം നേടിക്കൊടുക്കാനാണ് ആര്‍.എസ്.എസ് പദ്ധതിയിടുന്നത്.

വെറും 31% വോട്ടുകൊണ്ടാണ് ബി.ജെ.പി. 2014ല്‍ ലോക് സഭയില്‍ ഭൂരിപക്ഷം നേടിയത്. ഭൂരിപക്ഷം വോട്ടര്മാരുടെ പിന്തുണ കൂടാതെയാണ് കോണ്ഗ്രസും പല തവണയും അധികാരത്തിലേറിയത്. എന്നാല്‍ ആദ്യമായാണ് ഒരു കക്ഷി ഇത്ര ചെറിയ വോട്ടുവിഹിതത്തോടെ ആ സഭയില്‍ ഭൂരിപക്ഷം നേടിയത്. ബി.ജെ.പിയിതര കക്ഷികള്‍ക്കിടയിലെ കടുത്ത അനൈക്യമാണ് അത് സാധ്യമാക്കിയത്. അനൈക്യം തുടരുകയാണെങ്കില്‍ അവര്‍ക്ക് ബി.ജെ.പിയുടെ തിരിച്ചുവരവ് തടയാനാകില്ല.

മെച്ചപ്പെട്ട തന്ത്രങ്ങളാണ് ചെറിയ വോട്ടുവിഹിതം കൊണ്ട് വലിയ നേട്ടമുണ്ടാക്കാന്‍ ബി.ജെ.പി-ആര്‍.എസ്.എസിനെ സഹായിച്ചത്. തന്ത്രങ്ങളില്‍ അവര്‍ തന്നെയാണ് ഇപ്പോഴും മുന്നില്‍. ലോക് സഭയുടെ കാലാവധി പൂര്‍ത്തിയാകുന്നതുവരെ കാത്തിരുന്നാല്‍ പ്രതിപക്ഷ കക്ഷികള്‍ക്ക് ഒന്നിക്കാന്‍ കൂടുതല്‍ സമയം കിട്ടുമെന്നതുകൊണ്ട് മോദി തെരഞ്ഞെടുപ്പ് നേരത്തേയാക്കാന്‍ സാധ്യതയുണ്ട്. ബി.ജെ.പി. അദ്ധ്യക്ഷന്‍ അമിത് ഷാ തെരഞ്ഞെടുപ്പിന് തയ്യാറായിരിക്കാന്‍ പാര്‍ട്ടി ഘടകങ്ങളോട്‌ ഇതിനകം ഒന്നിലധികം തവണ പരസ്യമായി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ആദ്യകാലങ്ങളിലെപ്പോലെ ലോക് സഭാ തെരഞ്ഞെടുപ്പും നിയമസഭാ തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളും ഒന്നിച്ചു നടത്തണമെന്ന്‍ മോദി അഭിപ്രായപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ആ ആശയം പ്രാവര്ത്തികമാക്കുന്നതിനായി അടുത്ത കൊല്ലം നടത്തേണ്ട നിയമസഭാ തെരഞ്ഞെടുപ്പുകള്‍ക്കൊപ്പം ലോക് സഭാ തെരഞ്ഞെടുപ്പും നടത്താന്‍ തീരുമാനിച്ചേക്കുമെന്നു വാര്‍ത്തകളുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു പ്രതിപക്ഷ കക്ഷിയും ഈ സാധ്യതകള്‍ കണക്കിലെടുത്തിട്ടുള്ളതായി കാണുന്നില്ല. ഒന്നാം തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ കോണ്ഗ്രസ് 45%നു താഴെ വോട്ടു കൊണ്ടാണ് ലോക് സഭയില്‍ ഏകദേശം നാലില്‍ മൂന്നു ഭൂരിപക്ഷം നേടിയത്. പ്രതിപക്ഷ കക്ഷികള്‍ ഇപ്പോഴത്തെ നിലപാടുകള്‍ തുടര്‍ന്നാല്‍ ബി.ജെ.പിക്ക് വോട്ടുവിഹിതം40% ആയി ഉയര്‍ത്തിക്കൊണ്ട് മൂന്നില്‍ രണ്ട് ഭൂരിപക്ഷം എന്ന സ്വപ്നം സാക്ഷാത്കരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞെന്നിരിക്കും.

ഇടതുപക്ഷ-ന്യൂനപക്ഷ-ദലിത് വിശാല ദേശീയ സഖ്യമുണ്ടാക്കി ആര്‍.എസ്.എസിനെ തടയാനാകില്ല. സി.പി.എം ആണു രാജ്യത്തെ ഏറ്റവും വലിയ ഇടതുപക്ഷ കക്ഷി. അതിനു2014ല്‍ കിട്ടിയത് 3.25% വോട്ട്‌. രണ്ടാമത്തെ വലിയ ഇടതുപക്ഷ കക്ഷിയായ സി.പി.ഐക്ക് കിട്ടിയത്  വെറും 0.78%.  മത്സരരംഗത്തുണ്ടായിരുന്ന മറ്റൊരു ഇടതുപക്ഷ കക്ഷിയായ  സി.പി.ഐ (എം.എല്‍)നു 0.18% കിട്ടി. ജനസംഖ്യയുടെ 16.6%  വരുന്ന ദലിതരും  14.2%  വരുന്ന മുസ്ലിങ്ങളും ഇടതുപക്ഷവുമായി കൈകോര്‍ത്താല്‍, തത്വത്തില്‍, 31% മാത്രം പിന്തുണക്കുന്ന ബി.ജെ.പിയെ മറികടക്കാനാകും. മോദി അധികാരത്തിലേറിയശേഷം നിരന്തരം ആക്രമണത്തിനു വിധേയരാകുന്ന ഈ രണ്ടു വിഭാഗങ്ങളും. ബി.ജെ.പിക്കെതിരെ വോട്ട്‌ ചെയ്യേണ്ടവരാണ്. പക്ഷെ അവരെ ആകര്‍ഷിക്കാനുള്ള കഴിവ് ഇടതുപക്ഷത്തിനുണ്ടോ?

ദലിതര്‍ ഇടതുപക്ഷത്തില്‍ വലിയ പ്രതീക്ഷ അര്‍പ്പിച്ചിരുന്നു. എന്നാല്‍ തങ്ങളുടെ താല്പര്യങ്ങള്‍ സംരക്ഷിക്കുന്നതില്‍ ഇടതുപക്ഷം പരാജയെപ്പെട്ടെന്ന ചിന്ത അവരില്‍ ഇപ്പോള്‍ ശക്തമാണ്-—പ്രത്യേകിച്ചും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടികള്‍ ദീര്‍ഘകാലം അധികാര രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്ന ബംഗാളിലും കേരളത്തിലും. ദലിത് നേതൃത്വത്തിലുള്ളതും ദേശീയ കക്ഷിയായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതുമായ ബഹുജന്‍ സമാജ് പാര്ട്ടി സി.പി.എമ്മിനെക്കാള്‍ വലിയ കക്ഷിയാണ്. ഏറ്റവും വലിയ സംസ്ഥാനമായ ഉത്തര്‍ പ്രദേശില്‍ ഒറ്റയ്ക്കും അല്ലാതെയും ഒന്നിലധികം തവണ അധികാരത്തിലേറിയ കക്ഷിയാണത്. എന്നാല്‍ 2014ല്‍ 3.25% വോട്ടുകൊണ്ട് സി.പി.എമ്മിന് ലോക് സഭയില്‍ ഒന്‍പത് സീറ്റു കിട്ടിയപ്പോള്‍ 4.2% വോട്ടു കിട്ടിയിട്ടും ബി.എസ്.പിക്ക് ഒരു സീറ്റ് പോലും നേടാനായില്ല. ബി.ജെ.പിക്ക് അനുകൂലമായി bബി.ജെ.പിയുടെ ശക്തികേന്ദ്രമായ യു.പിയില്‍ മോദി സൃഷ്ടിച്ച തരംഗത്തില്‍ അത് ഒലിച്ചുപോവുകയായിരുന്നു. തെരഞ്ഞെടുപ്പ് തന്ത്രങ്ങള്‍ മെനയുന്നവര്‍ ബി.എസ്.പിയുടെ ഈ ദുരനുഭവം കണക്കിലെടുക്കണം  

കോണഗ്രസിന്റെ ശക്തി ക്ഷയിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും രാജ്യത്തെ രണ്ടാമത്തെ വലിയ കക്ഷിയാണത്. മൂന്നാം സ്ഥാനത്തുള്ള ബി.എസ്.പിക്ക് അതിന്റെ അഞ്ചിലൊന്ന് ജനപിന്തുണയെ ഉള്ളൂ. ബംഗാളിലെ തൃണമൂല്‍ കോണ്ഗ്രസ്, തമിഴ്നാട്ടിലെ അണ്ണാ ദ്രാവിഡ മുന്നേറ്റ കഴകം, യു.പിയിലെ സമാജ്‌വാദി പാര്‍ട്ടി എന്നിവയ്ക്കു പിന്നില്‍ ഏഴാം സ്ഥാനത്തായിരുന്നു 2014ല്‍ സി.പി.എം. ചെറിയ തോതിലെങ്കിലും രാജ്യത്താകമാനം ജനപിന്തുണയുള്ള ഏക പ്രതിപക്ഷ കക്ഷി കോണ്ഗ്രസ് ആണു. അതിനെ ഒഴിവാക്കിക്കൊണ്ട് ആര്‍.എസ്.എസ്-ബിജെ.പി മുന്നേറ്റം തടയാമെന്ന് കരുതുന്നവരെ നയിക്കുന്നത് വിശാല രാജ്യതാല്പര്യങ്ങളല്ല, അന്ധമായ കോണ്ഗ്രസ് വിരുദ്ധതയാണ്. കഴിഞ്ഞ നാലു പതിറ്റാണ്ടുകാലം കോണ്ഗ്രസിനെ തോല്പിക്കുകയെന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ പിന്തിരിപ്പന്‍ ശക്തികളുമായി ചങ്ങാത്തം കൂടിയത് വര്‍ഗീയതയുടെ വളര്‍ച്ചയെ എത്രമാത്രം സഹായിച്ചുവെന്നു അവര്‍ സത്യസന്ധമായി വിലയിരുത്തണം.

നിലവിലുള്ള സാഹചര്യങ്ങളില്‍ ജനാധിപത്യ വ്യവസ്ഥയ്ക്കും മതനിരപേക്ഷ പാരമ്പര്യത്തിനും കടുത്ത വെല്ലുവിളി ഉയര്‍ത്തുന്ന ആര്‍.എസ്.എസ-ബി.ജെ.പി യുഗ്മത്തെ തടയുവാന്‍ ഒരു ദേശീയ മുന്നണിയേക്കാള്‍ പ്രാദേശിക ഒത്തുതീര്‍പ്പുകളാകും കൂടുതല്‍ ഗുണകരം. യു.പിയുടെ കാര്യം എടുക്കുക. അവിടെ കഴിഞ്ഞ ലോക് സഭാ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ബി.ജെ.പി. 42.63% വോട്ടിന്റെ ബലത്തില്‍ ആകെയുള്ള 80 സീറ്റില്‍ 71 എണ്ണം പിടിച്ചെടുത്തു. സമാജ് വാദി പാര്‍ട്ടിക്ക് 22.36%  വോട്ടുകൊണ്ട് അഞ്ചു സീറ്റും കോണ്ഗ്രസിനു  7.53%  വോട്ടുകൊണ്ട് രണ്ട് സീറ്റും നേടാനായപ്പോള്‍ ബി.എസ്.പിക്ക് 19.77%   വോട്ടുണ്ടായിട്ടും ഒരു സീറ്റു പോലും കിട്ടിയില്ല.  ഇക്കൊല്ലത്തെ നിയമസഭാ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ബി.ജെ.പി മേല്‍ക്കൈ നിലനിര്‍ത്തി. അത് 41.57% വോട്ടു നേടി സമാജ് വാദി പാര്‍ട്ടിയില്‍ നിന്നു അധികാരം പിടിച്ചെടുത്തു. സമാജ് വാദി പാര്‍ട്ടിയും (28.32%) കോണ്ഗ്രസും    (22.09%) സഖ്യത്തിലേര്‍പ്പെട്ടിരുന്നു. മുലായം സിങ്ങും മകന്‍ അഖിലേഷ് യാദവും തമ്മിലുണ്ടായ തര്‍ക്കം മൂലം സമാജ് വാദി പാര്‍ട്ടിക്ക് സഖ്യത്തിന്‍റെ ഗുണം പൂര്‍ണ്ണമായും ലഭിച്ചില്ല. എന്നാല്‍ കോണ്ഗ്രസിന് ഗണ്യമായ നേട്ടമുണ്ടാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞു. ദലിതര്‍ക്കിടയില്‍ സ്വാധീനമുള്ള ബി.എസ്.പി. ആരുമായും തെരഞ്ഞെടുപ്പ് സഖ്യമുണ്ടാക്കാറില്ല. സമീപകാല അനുഭവത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ അത് വിശാല രാജ്യതാല്പര്യങ്ങളും സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയതാല്പര്യവും മുന്‍ നിര്‍ത്തി ആ നിലപാട് പുന:പരിശോധിക്കേണ്ടതാണ്. 

എട്ടു കോടിയിലധികം വോട്ടുകള്‍ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ട യു.പിയില്‍ സി.പി.ഐക്ക് കിട്ടിയത്1,29,471, സി.പി.എമ്മിന് കിട്ടിയത്  5,637. ഇത്ര ദുര്‍ബലമായ ഇടതുപക്ഷത്തിനു ദേശീയ ബദലിന്റെ ഭാഗമായി ബി.ജെ.പിയെ തടയാന്‍ അവിടെ എന്തു ചെയ്യാനാകും?  ആള്‍ ഇന്‍ഡ്യ മജ്‌ലിസ്-ഇ-ഇത്തിഹാദുല്‍ മുസ്ലിമീന്‍ (2.46%), ഇന്ത്യന്‍ യൂണിയന്‍ മുസ്ലിം ലീഗ്(0.17%) എന്നീ പാര്‍ട്ടികള്‍ യു.പി. നിയമസഭാ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ മത്സരിച്ചിരുന്നു. വിശാല ദേശീയ മുന്നണിയുടെ പേരില്‍ ന്യൂനപക്ഷ താല്പര്യങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി നിലകൊള്ളുന്ന ഈ കക്ഷികളെ ഉള്‍പ്പെടുത്തുന്നത് ചിലപ്പോള്‍ ഗുണത്തെക്കാളേറെ   ദോഷമാകും ചെയ്യുക.

കേരളത്തില്‍ ബി.ജെ.പിക്ക് ലോക് സഭാ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ കിട്ടിയത് 10.45% വോട്ടാണ്. നിയമസഭാ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ആദ്യമായി ഒരു സീറ്റ് ലഭിച്ചെങ്കിലും വോട്ടു വിഹിതത്തില്‍ (10.53% ) നിസാരമായ വര്‍ദ്ധനവേ ഉണ്ടായുള്ളൂ. എസ്.എന്‍.ഡി.പി. യോഗം രൂപീകരിച്ച അതിന്റെ സഖ്യകക്ഷിയായ ഭാരതീയ ധര്‍മ്മ ജന സേനയുടെ 3.93% കൂടി ചേര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഹിന്ദുത്വ വോട്ടു 14.46% ആകുന്നു. ഒരു ലോക് സഭാ സീറ്റ് ജയിക്കാന്‍ ഇത് പോര. ഇത് വളരാതെ നോക്കാനുള്ള ചുമതല എല്‍.ഡി.എഫിനെയും യു.ഡി.എഫിനെയും നയിക്കുന്ന സി.പി.എമ്മിനും കോണ്ഗ്രസിനുമുണ്ട്. ഒരു ദേശീയ മുന്നണിക്ക്‌ ഇക്കാര്യത്തില്‍ വലിയ സംഭാവന നല്‍കാനില്ല. (ജനശക്തി, സെപ്തംബര്‍ 1-15, 2017)

Monday, September 11, 2017

അച്ചടി മാധ്യമങ്ങള്‍ക്കെന്നപോലെ ദൃശ്യമാധ്യമങ്ങള്‍ക്കും അഭിപ്രായ സ്വരൂപണത്തിനുള്ള അവകാശമുണ്ട്അതിന്റെ ഭാഗമായി ദീര്‍ഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിലോ ദൈനംദിനാടിസ്ഥാനത്തിലോ അവര്‍ അജണ്ട നിശ്ചയിക്കുന്നത് നിരോധിക്കുകയോ നിയന്ത്രിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നത് ജനാധിപത്യ വ്യവസ്ഥയ്ക്കും മാധ്യമ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും നിരക്കുന്നതല്ലഇതിന്റെ അര്‍ത്ഥം എല്ലാം ഭംഗിയായി നടക്കുന്നെന്നും കാര്യങ്ങള്‍ ഇന്നത്തെപ്പോലെ തുടരണമെന്നുമല്ല.

മാധ്യമങ്ങള്‍ക്ക് അജണ്ടയാകാം 

ബിആര്‍.പി. ഭാസ്കര്‍

ചാനലുകള്‍ അജണ്ട നിശ്ചയിക്കുമ്പോള്‍” എന്ന രീതിയില്‍ വിഷയം അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍ ദൃശ്യമാധ്യമങ്ങള്‍ അരുതാത്തതെന്തോ ചെയ്യുന്നു എന്ന ധാരണയുണ്ടാകാനിടയുണ്ട്അച്ചടിയുടെ കാലത്തു തന്നെ മാധ്യമങ്ങള്‍ വിവരങ്ങള്‍ ശേഖരിച്ചു വിതരണം ചെയ്യുന്നതോടൊപ്പം പൊതുജനാഭിപ്രായം സ്വരൂപിക്കുന്ന ചുമതലയും ഏറ്റെടുത്തിരുന്നുപുരോഗമന ചിന്താഗതിക്കാരായ പത്രാധിപന്മാര്‍ അനുകൂലമായ പൊതുജനാഭിപ്രായം രൂപപ്പെടുത്തിയിരുന്നില്ലെങ്കില്‍ കൊളോണിയല്‍ ഭരണകൂടം സതിയും ബാലവിവാഹവും പോലുള്ള ദുരാചാരങ്ങള്‍ അവസാനിപ്പിക്കാന്‍ ധൈര്യപ്പെടുമായിരുന്നില്ല,തിരുവിതാംകൂറിലെ രാജഭരണകൂടം ജാതിവ്യവസ്ഥയുടെ കാഠിന്യം കുറയ്ക്കാന്‍ നടപടികളെടുക്കുകയും  ചെയ്യുമായിരുന്നില്ലപുരോഗമനചിന്താഗതിക്കാര്‍ പത്രങ്ങളിലൂടെ മാറ്റത്തിനായി മുറവിളി കൂട്ടിയ കാലത്ത് യാഥാസ്ഥിതിക വിഭാഗങ്ങള്‍ അതിനെതിരെ ശബ്ദമുയര്ത്തിയിരുന്നുഅന്നത്തെ ആശയ സംഘട്ടനത്തില്‍ പുരോഗമനചേരിക്ക് വിജയിക്കാനായി.


അച്ചടി മാധ്യമങ്ങള്‍ക്കെന്നപോലെ ദൃശ്യമാധ്യമങ്ങള്‍ക്കും അഭിപ്രായ സ്വരൂപണത്തിനുള്ള അവകാശമുണ്ട്അതിന്റെ ഭാഗമായി ദീര്‍ഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിലോ ദൈനംദിനാടിസ്ഥാനത്തിലോ അവര്‍ അജണ്ട നിശ്ചയിക്കുന്നത് നിരോധിക്കുകയോ നിയന്ത്രിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നത് ജനാധിപത്യ വ്യവസ്ഥയ്ക്കും മാധ്യമ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും നിരക്കുന്നതല്ലഇതിന്റെ അര്‍ത്ഥം എല്ലാം ഭംഗിയായി നടക്കുന്നെന്നും കാര്യങ്ങള്‍ ഇന്നത്തെപ്പോലെ തുടരണമെന്നുമല്ലഇപ്പോള്‍ രാജ്യത്തെയും സംസ്ഥാനത്തെയും ബഹുഭൂരിപക്ഷം മാധ്യമങ്ങളും സാമ്പത്തിക രാഷ്ട്രീയ സാമൂഹിക സ്ഥാപിത താല്‍പര്യങ്ങളുടെ ഉടമസ്ഥതയിലോ നിയന്ത്രണത്തിലോ ആണുആ താല്‍പര്യങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങള്‍ മുന്‍ നിര്ത്തിയാണ് ചാനലുകള്‍  പലപ്പോഴും അജണ്ട നിശ്ചയിക്കുന്നത്.ചിലപ്പോള്‍ കൂടുതല്‍ പ്രേക്ഷകരെ ആകര്ഷിക്കുകയെന്ന ലക്‌ഷ്യം മാത്രമാകാം അവരുടെ മുന്നിലുള്ളത്ആ ലക്‌ഷ്യം തെറ്റാണെന്ന് പറയാനാകില്ലഎന്നാല്‍ ലക്ഷ്യപ്രാപ്തിക്കായി സ്വീകരിക്കുന്ന മാര്ഗങ്ങള്‍ സമൂഹത്തിന്റെ വിശാല താല്പര്യങ്ങള്‍ക്ക് ദോഷകരമാകാന്‍ പാടില്ലനിലവാരം കുറഞ്ഞ പരിപാടികള്‍ക്ക് ഉയര്‍ന്ന നിലവാരം പുലര്ത്തുന്നവയേക്കാള്‍ ജനങ്ങളെ ആകര്‍ഷിക്കാന്‍ കഴിയുമെന്നതാണ് അനുഭവപാഠംഇത്  തിരിച്ചറിയുന്നവര്‍ അവരെ ത്രസിപ്പിക്കാന്‍ മത്സരിക്കുന്ന ചാനലുകളെ വിശ്വസിക്കാന്‍ മടിക്കുംവായനക്കാരും പ്രേക്ഷകരും വിശ്വസിക്കാതെ വരുമ്പോള്‍ മാധ്യമങ്ങള്‍ക്ക് ജനങ്ങളെ സ്വാധീനിക്കുവാനും പൊതുജനാഭിപ്രായം രൂപീകരിക്കാനുമുള്ള കഴിവ് ചുരുങ്ങും

ഒന്നുരണ്ട് തലമുറകള്‍ക്ക് മുമ്പ് നിലനിന്ന സാഹചര്യങ്ങളുമായി  താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍ സാക്ഷരത ഉയരുകയും വരുമാനം കൂടുകയും വായനാശീലം വളരുകയും ചെയ്തതിന്റെ ഫലമായി പത്രങ്ങളുടെ പ്രചാരം ഏറെ വര്‍ദ്ധിച്ചതായി കാണാംഅതിനൊത്ത് വലിയ പത്രസ്ഥാപനങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി മെച്ചപ്പെട്ടിട്ടുമുണ്ട്എന്നാല്‍ അതിനനുസൃതമായി അവയുടെ സ്വാധീനം വളര്‍ന്നിട്ടില്ലഇന്നത്തെ പത്രഭീമന്മാര്‍ക്ക് അവ ചെറിയ സ്ഥാപനങ്ങളായിരുന്ന കാലത്ത് സമൂഹത്തില്‍ ഉണ്ടാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞ തരത്തിലുള്ള ചലനങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള കഴിവുണ്ടോയെന്ന് സംശയമാണ്ഇതിന്റെ ഒരു കാരണം പത്രാധിപരുടെ പദവിയില്‍ വന്ന മാറ്റമാണ്കേരളത്തിലെ പൊതുമണ്ഡലത്തില്‍ കണ്ടത്തില്‍ വര്‍ഗീസ്‌ മാപ്പിളക്കും കെ.പി.കേശവ മേനോനും സി.വികുഞ്ഞുരാമനും ഉണ്ടായിരുന്ന സ്ഥാനം അവരുടെ കസേരകളില്‍ ഇപ്പോള്‍ ഇരിക്കുന്നവര്ക്കില്ലചുരുങ്ങിയ കാലം നിലനിന്നതും പരിമിതമായ പ്രചാരം മാത്രമുണ്ടായിരുന്നതുമായ പത്രങ്ങളിലൂടെ ജനങ്ങളുമായി സംവദിച്ചുകൊണ്ടാണ് കേസരി എബാലകൃഷ്ണപിള്ളയും സ്വദേശാഭിമാനി കെ രാമകൃഷ്ണപിള്ളയും വക്കം അബ്ദുല്‍ ഖാദര്‍ മൌലവിയും മലയാളി മനസ്സില്‍ സ്ഥാനം നേടിയത്.   

പ്രതാപികളായ പത്രാധിപന്മാരുടെ അഭാവത്തില്‍ പത്രങ്ങള്‍ക്ക് പഴയപോലെ സമൂഹത്തെ സ്വാധീനിക്കാനാവുന്നില്ലെങ്കിലും പൊതുജനാഭിപ്രായം സ്വരൂപിക്കാനുള്ള അവരുടെ അവകാശം ഇല്ലാതാകുന്നില്ല

പത്രത്തില്‍ നിന്നു വ്യത്യസ്തമായി ചാനല്‍ അറിയപ്പെടുന്നത് പത്രാധിപരിലൂടെയല്ലനിത്യേന പ്രേക്ഷകരുടെ മുന്നിലെത്തുന്ന അവതാരകരിലൂടെയും ഒരിക്കലും അവരുടെ മുന്നില്‍ വരാതെ പിന്നിലിരുന്നു ചരട് വലിക്കുന്നുവെന്ന് അവര്‍ വിശ്വസിക്കുന്ന ഉടമയിലൂടെയുമാണ്അവരെല്ലാം അവരവരുടെതായ രീതിയില്‍ പൊതുജനങ്ങളെ സ്വാധീനിക്കുവാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്പക്ഷെ അവര്‍ വിജയിക്കുന്നുണ്ടോ?

കഴിഞ്ഞ കൊല്ലം അഭിഭാഷക സംഘങ്ങള്‍ കേരളത്തിലെ ഹൈക്കോടതിയില്‍ നിന്നും  കീഴ്കോടതികളില്‍ നിന്നും മാധ്യമ പ്രതിനിധികളെ അടിച്ചോടിച്ച ശേഷം അവര്‍ക്ക്  അനുവദിച്ചിരുന്ന മുറികള്‍ അടച്ചു പൂട്ടുകയുണ്ടായിവിഷയം ഹൈക്കോടതിയുടെയും സുപ്രീം കോടതിയുടെയും മുന്നിലെത്തിയെങ്കിലും പരിഹാരം കാണാന്‍ അവര്‍ക്കായിട്ടില്ലസുപ്രീം കോടതി പരാതി ഹൈക്കോടതിക്ക് വിട്ടു കൈകഴുകികോടതി പ്രദേശത്തിന്‍റെ നിയന്ത്രണം അവിടത്തെ ഏറ്റവും മുതിര്‍ന്ന ന്യായാധിപനാണുപ്രശ്നം പരിഹാരം കാണാതെ തുടരുന്നത് ആ ന്യായാധിപന് കോടതി പരിസരം നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള ധാര്‍മ്മികശേഷി ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടാണെന്ന് പറയേണ്ടിവരുന്നുഒരു ഘട്ടത്തില്‍ മുഖ്യമന്ത്രി പിണറായി വിജയന്‍ വിഷയത്തില്‍ ഇടപെട്ടുസാധാരണഗതിയില്‍ കോടതിപരിസരത്തെ ക്രമസമാധാനപാലനത്തില്‍ മുഖ്യമന്ത്രി ഇടപെടാന്‍ പാടില്ലഎന്നാല്‍ മിക്കയിടങ്ങളിലും പ്രശ്നമുണ്ടാക്കിയത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാര്‍ട്ടിയോട് ആഭിമുഖ്യം പുലര്‍ത്തുന്ന അഭിഭാഷകരാകയാല്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇടപെടല്‍  സ്വാഗതാര്ഹമായ നീക്കമായിരുന്നു.നിര്ഭാഗ്യവശാല്‍ അതും ഹലം കണ്ടില്ല

മാധ്യമ    പ്രവര്ത്തകര്‍ വാര്‍ത്ത തേടി കോടതിയിലെത്തുന്നത് ജനങ്ങളെ വസ്തുതകള്‍ അറിയിക്കാനുള്ള കടമയുടെ ഭാഗമായാണ്അവരുടെ പ്രവര്‍ത്തന സ്വാതന്ത്ര്യം തടയുമ്പോള്‍ ഇല്ലാതാകുന്നത് ജനങ്ങളുടെ അറിയുവാനുള്ള അവകാശമാണ്പക്ഷെ പൊതുസമൂഹം മാധ്യമ പ്രവര്ത്തകരുടെ പ്രവര്ത്തന സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു വേണ്ടി ചെറുവിരല്‍ അനക്കിയില്ല.സമൂഹ മാധ്യമങ്ങളില്‍ അഭിപ്രായ പ്രകടനം നടത്തിയവരിലേറെയും അവര്‍ക്ക് തല്ലു കിട്ടിയെങ്കില്‍ അത് അര്‍ഹിക്കുന്നതു തന്നെയെന്ന നിലപാടാണെടുത്തത്ഇതില്‍ നിന്നു മനസിലാക്കേണ്ടത് മാധ്യമങ്ങളുടെ അജണ്ട തങ്ങളുടേത് കൂടിയാണെന്ന് ജനങ്ങള്‍ കരുതുന്നില്ലെന്നാണു.

നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ രാഷ്ട്രീയ കക്ഷികളുടെയും സാമുദായിക സംഘടനകളുടെയും നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള മാധ്യമ സ്ഥാപനങ്ങളുണ്ട്അവര്‍ പത്രങ്ങളും ചാനലുകളും നടത്തുന്നത് അവരുടെ രാഷ്ട്രീയ സാമൂഹിക താല്പര്യങ്ങള്‍ മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോകുന്നതിനാണ്.അതിനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം അവര്‍ക്കുണ്ട്അതോടൊപ്പം മാധ്യമങ്ങളെന്ന നിലയില്‍ പത്രപ്രവര്‍ത്തന മൂല്യങ്ങള്‍ കാത്തു സൂക്ഷിക്കാനുള്ള  ചുമതലയും അവര്‍ക്കുണ്ട്.കാര്യസാധ്യത്തിനായി സത്യധര്മ്മാദികള്‍ വെടിയാന്‍ മടിയില്ലാത്ത കാലത്ത് -- അതില്‍ തെറ്റില്ലെന്നു പരക്കെ വിശ്വസിക്കുന്ന കാലത്ത് –- ഇത് അത്യന്തം ശ്രമകരമാണ്സങ്കുചിത താല്പര്യങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി വിശ്വാസ്യത കളഞ്ഞുകുളിക്കുന്നതുകൊണ്ട് ഈ വിഭാഗത്തില്‍ പെടുന്ന മാധ്യമങ്ങള്‍ക്ക് സാധാരണയായി സ്വന്തം അണികളെയല്ലാതെ മറ്റുള്ളവരെ ആകര്ഷിക്കാന്‍ കഴിയാറില്ല. അതായത് പ്രചരണോപാധിയെന്ന നിലയില്‍ തന്നെയും അവ പരാജയപ്പെടുകയാണ്.

കക്ഷിബന്ധങ്ങളില്ലാത്ത മാധ്യമങ്ങള്‍ക്കും മാധ്യമ പ്രവത്തകര്‍ക്കും രാഷ്ട്രീയ വിഷയങ്ങളില്‍ നിക്ഷ്പക്ഷത പാലിക്കാനുള്ള  ബാധ്യതയുണ്ടെന്ന ധാരണ പരക്കെ നിലനില്ക്കുന്നുണ്ട്.എന്നാല്‍ പത്രപ്രവര്‍ത്തന മൂല്യങ്ങള്‍ അങ്ങനെയൊരു ബാധ്യത അവരടെ മേല്‍ അടിച്ചേല്പിക്കുന്നില്ലഇന്ത്യയിലെ ഏതൊരു പൌരനുമുള്ള അഭിപ്രായ-ആവിഷ്കാര സ്വാതന്ത്ര്യമാണ് മാധ്യമങ്ങള്‍ക്കും മാധ്യമ പ്രവര്ത്തകര്‍ക്കുമുള്ളത്യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ അതിനപ്പുറം ഒന്നും നമ്മുടെ പത്രസ്വാതന്ത്ര്യ സങ്കല്പത്തിലില്ലഎന്നാല്‍ സ്വന്തം പക്ഷത്തിന്റെ വിജയത്തിനായി മറുപക്ഷത്തിന്‍റെ ആശയങ്ങളെ തമസ്കരിക്കാനൊ വക്രീകരിക്കാനൊ ഉള്ള അവകാശം മാധ്യമങ്ങള്‍ക്കില്ല.

ഒരു പടി കൂടി കടന്ന്‍ ശരിയെന്നു വിശ്വസിക്കുന്ന പക്ഷത്തിനുവേണ്ടി പൊരുതാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യവും മാധ്യമങ്ങള്‍ക്കുണ്ട്‌. എന്നാല്‍ അത് വസ്തുതകളെ മാനിച്ചുകൊണ്ടാകണം.കഴിഞ്ഞ നൂറ്റാണ്ടില്‍ ബ്രിട്ടനിലെ ഒരു പ്രാദേശിക പത്രം നടത്തിയ വിജയകരമായ ക്യാമ്പെയിന്‍ പൊരുതുന്ന പത്രപ്രവര്‍ത്തനത്തിന്‍റെ നല്ല ഉദാഹരണമാണ്. ഒരു ചെറിയ പട്ടണത്തില്‍ ഒരാള്‍ കൊലക്കുറ്റത്തിനു ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടുകോടതിക്ക് തെറ്റ് പറ്റിയെന്നു വിശ്വസിച്ച പത്രാധിപര്‍ അന്വേഷണത്തിലും മൊഴികള്‍ വിലയിരുത്തുന്നതിലും ഉണ്ടായ പാകപ്പിഴകള്‍ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചുകൊണ്ടു ഒരു പരമ്പര പ്രസിദ്ധീകരിച്ചുഎല്ലാ ലക്കത്തിലും ഒന്നാം പേജില്‍ നിങ്ങളുടെ മന:സാക്ഷിക്ക് മുന്നില്‍ ഒരു മനുഷ്യന്‍” എന്ന തലക്കെട്ടും അന്യായമായി ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടയാളിന്റെ പടവും ഉണ്ടായിയിരുന്നുപത്രം ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച വസ്തുതകളുടെ വെളിച്ചത്തില്‍ പുനരന്വേഷണത്തിന് ഉത്തരവിടാന്‍ അധികൃതര്‍ നിര്‍ബന്ധിതരായിശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടയാള്‍ നിരപാധിയാണെന്നു തെളിയുകയും വിട്ടയക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

തൊഴില്മൂല്യങ്ങള്‍ മുറുകെപ്പിടിച്ചുകൊണ്ടും സമൂഹതാല്പര്യങ്ങള്‍ ഉയര്ത്തിക്കാട്ടിക്കൊണ്ടുമുള്ള പ്രവര്‍ത്തനത്തിലൂടെ മാധ്യമങ്ങള്‍ അടിയന്തിര മായി വിശ്വാസ്യത വീണ്ടെടുക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. അവരുടെ അജണ്ടകള്‍ അതിനു സഹായകമാകുന്നവയാകട്ടെ.(ജന്മഭൂമി ഓണപ്പതിപ്പ്, 2017)  

Monday, August 28, 2017

ഹിന്ദുദേശീയത ഒരു കള്ളനാണയം

ബി.ആര്‍.പി. ഭാസ്കര്‍

നരേന്ദ്ര മോദി സര്‍ക്കാര്‍ അധികാരത്തില്‍ വന്നയുടന്‍ തന്നെ അതിന്‍റെ പിന്നിലെ ചാലകശക്തിയായ രാഷ്ട്രീയ സ്വയംസേവക് സംഘിന്‍റെ പോഷക സംഘടനകള്‍ ദേശീയതാവാദം ഉയര്ത്തുകയുണ്ടായി. സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തെ നയിച്ച കക്ഷിയെന്ന നിലയില്‍ -- അഥവാ അതിന്റെ നേരവകാശികളെന്ന നിലയില്‍ --- കോണ്ഗ്രസിനും അതില്‍ നിന്ന്‍ വേര്‍പെട്ട സോഷ്യലിസ്റ്റ്, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ധാരകളില്‍ പെട്ട കക്ഷികള്‍ക്കും ജനമനസുകളിലുള്ള സ്ഥാനം ആര്‍.എസ്.എസ് മുന്‍കൈ എടുത്തു സ്ഥാപിച്ച ഭാരതീയ ജനസംഘത്തിനും ഭാരതീയ ജനതാ പാര്ട്ടിക്കും എന്നും ഒരു വെല്ലുവിളിയായിരുന്നു. ഒരു പുതിയ വ്യാജ ദേശീയത സൃഷ്ടിച്ചു കൊണ്ട് മേല്‍കൈ നേടാനാണ് അത് എക്കാലവും ശ്രമിച്ചത്. ഇപ്പോള്‍ ബി.ജെ.പിക്ക് പരസഹായം കൂടാതെ കേന്ദ്രത്തിലും പല വടക്കേ ഇന്ത്യന്‍ സംസ്ഥാനങ്ങളിലും ഭരണം നിലനിര്ത്താന്‍ കഴിയുമെന്നതുകൊണ്ട് അധികാര കേന്ദ്രങ്ങളെയും അണികളെയും ഏകോപിച്ചുകൊണ്ട് തങ്ങളുടെ ദേശീയതാ സങ്കല്‍പം മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോകാമെന്നു സംഘ് കരുതുന്നു.

ഹിന്ദു മഹാസഭയുടെ അദ്ധ്യക്ഷനായിരുന്ന വിനായക് ദാമോദര്‍ സവര്‍ക്കര്‍ ആണു ഹിന്ദു ദേശീയതാ സങ്കല്‍പം ആവിഷ്കരിച്ചതും അതിന് ഹിന്ദുത്വം എന്ന പേര് നല്‍കിയതും. സാഹസികനായ സ്വാതന്ത്ര്യസമര സേനാനിയായാണ് സവര്‍ക്കര്‍ പൊതുജീവിതം തുടങ്ങിയത്. ഇംഗ്ലണ്ടില്‍ വിദ്യാര്‍ത്ഥിയായിരിക്കെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു വേണ്ടി പ്രവര്‍ത്തിക്കാന്‍ അദേഹം സൊസൈറ്റികള്‍ രൂപീകരിച്ചു. ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ ശിപായി ലഹള എന്ന് വിളിച്ച 1857ലെ കലാപത്തെ കുറിച്ച് “ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യസമരം” എന്ന പേരില്‍ പുസ്തകമെഴുതി. ബ്രിട്ടീഷ് സര്‍ക്കാര്‍ അദ്ദേഹത്തെ അറസ്റ്റ് ചെയ്ത് ഇന്ത്യയിലേക്ക് തിരിച്ചയച്ചു. വിചാരണയ്ക്ക് ശേഷം രണ്ട്‌ ജീവപര്യന്ത നാടുകടത്തല്‍ ശിക്ഷാവിധിയുമായി ആന്‍ഡമന്സിലെ കുപ്രസിദ്ധമായ സെല്ലുലര്‍ ജയിലിലെത്തിയ സവര്‍ക്കര്‍  മാസങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ സര്‍ക്കാരിന് മാപ്പപേക്ഷകള്‍ അയച്ചുതുടങ്ങി. ഗാന്ധിയും തിലകും വിത്തല്‍ഭായി പട്ടേലും ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള കോണ്ഗ്രസ് നേതാക്കള്‍ അദ്ദേഹത്തെ നിരുപാധികം വിട്ടയക്കണമെന്നു ആവശ്യപ്പെട്ടു. സര്‍ക്കാര്‍ 1921ല്‍ അദ്ദേഹത്തെ ബോംബെ പ്രിവിശ്യയിലെ രത്നഗിരിയിലേക്ക് മാറ്റിയെങ്കിലും 1924ല്‍ മാത്രമാണ് മോചിപ്പിച്ചത്. അതുതന്നെയും രാഷ്ട്രീയ പ്രവര്‍ത്തനത്തില്‍ ഏര്‍പ്പെടില്ലെന്ന നിബന്ധനയോടെ. പ്രിവിശ്യയില്‍ 1937ല്‍ അധികാരമേറ്റ കോണ്ഗ്രസ് മന്ത്രിസഭയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മേലുണ്ടായിരുന്ന നിയന്ത്രണങ്ങള്‍ നീക്കിയത്. അക്കൊല്ലം തന്നെ അദ്ദേഹം ഹിന്ദു മഹാസഭയുടെ പ്രസിഡന്റായി.

ഹിന്ദുത്വ പ്രത്യയശാസ്ത്രം അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടുള്ള സവര്‍ക്കറുടെ പുസ്തകം 1923ല്‍ പുറത്തു വന്നു. ഇന്ത്യ ഹിന്ദുരാഷ്ട്രമാണെന്നു അതില്‍ അദ്ദേഹം സമര്‍ത്ഥിച്ചു. ആരാണ് ഹിന്ദു എന്ന ചോദ്യത്തിനു അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ ഉത്തരം നല്‍കി: “ഹിന്ദു എന്നാല്‍ സിന്ധു നദി മുതല്‍ സാഗരങ്ങള്‍ വരെയുള്ള ഭാരതവര്ഷത്തെ പിതൃരാജ്യമായും തന്റെ മതത്തിന്റെ തൊട്ടിലായ പുണ്യഭൂമിയായും കരുതുന്നവന്‍ എന്നര്‍ത്ഥം.” ഹൈന്ദവേതര വിഭാഗങ്ങളെ ഒഴിവാക്കുന്ന ആ രാഷ്ട്രസങ്കല്പത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം ഹിന്ദു വര്‍ഗീയതയാണ്. അതിനെ ദേശീയതയായി ചിതീകരിക്കുന്നത് കാപട്യമാണ്. ആ പുസ്തകത്തിന്‌ 19 കൊല്ലം കഴിഞ്ഞാണു ഒരു രണ്ടാം പതിപ്പുണ്ടായത് എന്നതില്‍ നിന്ന്‍ രാജ്യത്തെ ഹിന്ദുക്കള്‍ അത് വളരെയൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചില്ലെന്നു മനസിലാക്കാം. എന്നാല്‍ 1925ല്‍ ആര്‍.എസ്.എസ് സ്ഥാപിച്ച കേശവ് ബലിറാം ഹെഡ്ഗെവാര്‍ ആ പ്രത്യയശാസ്ത്രം സ്വീകരിച്ചു. ഗാന്ധിയുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ കോണ്ഗ്രസ് എല്ലാവരെയും ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നതും ബഹുജനപിന്തുണയുള്ളതുമായ ദേശീയ പ്രസ്ഥാനമായി വളരുന്ന കാലമായിരുന്നു അത്. ആര്‍.എസ്.എസ് അതുമായി സംഘടനാതലത്തില്‍ ദൂരം പാലിച്ചു. അംഗങ്ങള്‍ വ്യക്തികളെന്ന നിലയില്‍ കോണ്ഗ്രസ് പ്രക്ഷോഭങ്ങളില്‍ പങ്കെടുക്കുന്നതിനെ വിലക്കിയില്ലെങ്കിലും സംഘടന ബ്രിട്ടീഷ് വിരുദ്ധ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍ ഏര്‍പ്പെടരുതെന്ന്‍ ഹെഡ്ഗെവാര്‍ നിര്‍ദ്ദേശിച്ചു. ഗാന്ധി ആഹ്വാനം ചെയ്ത 1930ലെ സത്യഗ്രഹത്തില്‍ പങ്കെടുത്ത ഹെഡ്ഗെവാര്‍ സ്വന്ത നിലയിലാണ് അത് ചെയ്യുന്നതെന്നും സംഘിനു അതുമായി ബന്ധമില്ലെന്നും വ്യക്തമാക്കി. ജര്മനിയില്‍ ഹിറ്റ്‌ലറും ഇറ്റലിയില്‍ മുസ്സോളിനിയും പിടി മുറുക്കിയപ്പോള്‍ അവരുടെ രീതികള്‍ പിന്തുടര്‍ന്ന്‍ ഹിന്ദുക്കളെ സൈനികവത്കരിക്കുന്നതിനെ കുറിച്ച് അദ്ദേഹം മഹാസഭയുടെ നേതാക്കളുമായി ചര്‍ച്ച നടത്തി. മരിക്കുന്നതിനു അല്പം മുമ്പ് സംഘിന്റെ 1940ലെ വാര്‍ഷിക സമ്മേളനത്തില്‍സംസാരിച്ചപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: “കണ്മുന്നില്‍ ഞാന്‍ ഒരു ചെറു ഹിന്ദു രാഷ്ട്രം  കാണുന്നു.” മുസ്ലിം ലീഗ് ആകട്ടെ ആ സമയത്ത് ഉപഭൂഖണ്ഡത്തില്‍ പാകിസ്ഥാന്‍ എന്ന പേരില്‍ മുസ്ലിങ്ങളുടേതായ ഒരു പ്രത്യേക ഇടം ലക്ഷ്യമിടുകയായിരുന്നു. 

ഏഴു കൊല്ലത്തില്‍ ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ പിന്‍വാങ്ങി. പാകിസ്ഥാന്‍ നിലവില്‍വന്നു. മഹാസഭ വിഭജനത്തെ എതിര്‍ത്തെങ്കിലും അത് തടയുവാനുള്ള ശേഷി അതിനില്ലായിരുന്നു. സംഘ് ഹിന്ദുരാഷ്ട്ര സ്വപ്നം ഉപേക്ഷിച്ചില്ല. അവശിഷ്ട ഇന്ത്യ ഹിന്ദുരാഷ്ട്രമാകണമെന്നും കാവിക്കൊടി ദേശീയ പതാകയാകണമെന്നും അതാവശ്യപ്പെട്ടു. മഹാസഭയുടെയും ലീഗിന്റെയും മതാധിഷ്ഠിത സമീപനം തള്ളിയ കോണ്ഗ്രസിന്റെ  നേതൃത്വത്തില്‍ കോണ്സ്റ്റിറ്റ്യൂവന്റ് അസംബ്ലി ഇന്ത്യയെ മതേതര ജനാധിപത്യ രാഷ്ട്രമായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന ഭരണഘടനയുണ്ടാക്കി.

ഇന്ത്യ-പാകിസ്ഥാന്‍ വിഭജനകാലം വര്‍ഗീയ കലാപത്തിന്‍റെ കാലമായിരുന്നു. കുറഞ്ഞത് പത്ത് ലക്ഷം പേര്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടു. ഒന്നര കോടി ജനങ്ങള്‍ അഭയാര്‍ത്ഥികളായി. ഗാന്ധി സമാധാന സന്ദേശവുമായി കലാപ ബാധിത പ്രദേശങ്ങളില്‍ സഞ്ചരിച്ചു. പാകിസ്ഥാന്‍ രൂപീകരണത്തിനു നേതൃത്വം നല്‍കിയ മുഹമ്മദ്‌ അലി ജിന്ന മതത്തിന്‍റെ അടിസ്ഥാനത്തിലുളള വിവേചനമില്ലാത്ത സമൂഹം    സൃഷ്ടിക്കാന്‍ അനുയായികളെ ആഹ്വാനം ചെയ്തു. ഹിന്ദുത്വം ഗാന്ധിയുടെ ജീവനെടുത്തു, രോഗം ജിന്നയുടെയും. അമേരിക്കന്‍ ചാരസംഘടനയായ സി.ഐ.എ ആസൂത്രണം ചെയ്തതെന്ന്‍ പിന്നീട് വെളിപ്പെട്ട പ്രധാനമന്ത്രി ലിയാഖത്ത് അലി ഖാന്റെ കൊലപാതകത്തോടെ പാകിസ്ഥാന്‍ വര്‍ഗീയതയിലേക്കും പട്ടാളഭരണത്തിലേക്കും വഴുതി. നെഹ്രുവിന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ ഇന്ത്യ ജനാധിപത്യത്തിന്റെയും മതേതരത്തിന്റെയും പാതയില്‍ ഉറച്ചു നിന്നു.

വിഭജനകാലത്തെ രക്തചൊരിച്ചിലിന്റെ ഓര്‍മ്മ മങ്ങും മുമ്പേ 1951-52ല്‍ ഇന്ത്യയില്‍ പ്രായപൂര്‍ത്തി വോട്ടവകാശത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് നടന്നു. ഹിന്ദു മഹാസഭ ക്ഷയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്നു വിലയിരുത്തിയ ആര്‍.എസ്.എസ് ഹിന്ദുത്വ പ്രത്യയശാസ്ത്രം മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോകാനായി മഹാസഭയുടെ മുന്‍ അദ്ധ്യക്ഷനും നെഹ്‌റുവിന്റെ ഇടക്കാല മന്ത്രിസഭയില്‍ അംഗവുമായിരുന്ന ശ്യാമ പ്രസാദ് മുഖര്‍ജി അദ്ധ്യക്ഷനായി ഭാരതീയ ജനസംഘം രൂപീകരിച്ചു. സന്യാസിമാരുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ രാം രാജ്യ പരിഷത്ത് എന്നൊരു സംഘടനയും അതുണ്ടാക്കി. അങ്ങനെ അന്ന് മൂന്നു കക്ഷികള്‍ കോണ്ഗ്രസിനെതിരെ ഹിന്ദു വോട്ട് സമാഹരിക്കാന്‍ രംഗത്തുണ്ടായിരുന്നു. മൂന്നും കൂടി ആകെയുള്ള 489 മണ്ഡലങ്ങളില്‍ 186 ഇടത്ത് സ്ഥാനാര്‍ത്ഥികളെ നിര്‍ത്തി. ജയിച്ചത് പത്ത് പേര്‍ മാത്രം -- മഹാസഭ നാല്, ജനസംഘവും പരിഷത്തും മൂന്നു വീതം. മഹാസഭക്ക് മധ്യ ഭാരതത്തില്‍ നിന്ന് രണ്ട്‌, ഉത്തര്‍ പ്രദേശ്, പശ്ചിമ  ബംഗാള്‍ എന്നിവിടങ്ങളില്‍ നിന്ന്‍ ഒന്ന് വീതവും. ജനസംഘത്തിന് പശ്ചിമ ബംഗാളില്‍ നിന്ന്‍ രണ്ട്‌,  രാജസ്ഥാനില്‍ നിന്ന്‍ ഒന്ന്‍. രാം രാജ്യ പരിഷത്തിന്റെ മൂന്നു സീറ്റും രാജസ്ഥാനില്‍ നിന്ന്‍. 

പഴയ നാട്ടുരാജ്യങ്ങളടങ്ങുന്ന രാജസ്ഥാന്‍, മധ്യ ഭാരത് (ഈ സംസ്ഥാനം പിന്നീട് മധ്യ പ്രദേശില്‍ ലയിച്ചു) എന്നിവിടങ്ങളില്‍ നിന്നാണു ഹിന്ദുത്വത്തിനു കൂടുതല്‍ സീറ്റുകള്‍ കിട്ടിയത് വര്‍ഗീയതയേക്കാള്‍ ഫ്യൂഡല്‍ സ്വാധീനമാണ് നിര്‍ണ്ണായകമായതെന്നു സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പശ്ചിമ ബംഗാള്‍ വിഭജനത്തിന്റെ കെടുതി അനുഭവിച്ചിരുന്നു. എന്നാല്‍ മുഖര്‍ജിയുടെ നാടായതുകൊണ്ടാണു ജനസംഘത്തിനു അവിടെ രണ്ട്‌ സീറ്റ് കിട്ടിയത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലശേഷം ആ പാര്‍ട്ടിക്ക് അവിടെ പിടിച്ചു നില്‍ക്കാനായില്ല. വര്‍ഗീയ ലഹളകള്‍ നടന്ന യു.പി, ബീഹാര്‍, പഞ്ചാബ് എന്നിവിടങ്ങളിലെ ജനങ്ങള്‍ ഹിന്ദുത്വ കക്ഷികള്‍ക്ക് ഇടം നല്‍കിയതേയില്ല. നെഹ്രുവിന്റെ കീഴില്‍ കോണ്ഗ്രസ് വര്‍ഗീയതക്കെതിരെ ശക്തമായ നിലപാട് എടുത്തതുകൊണ്ടാണ് അവര്‍ക്ക് ഒരു ചലനവും സൃഷ്ടിക്കാന്‍ കഴിയാഞ്ഞത്. 

ആ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ അതിര്‍ത്തി സംസ്ഥാനമായ പഞ്ചാബിലെ അംബാല സിറ്റി നിയമസഭാ മണ്ഡലത്തിലെ കോണ്ഗ്രസ് സ്ഥാനാര്‍ഥി അബ്ദുല്‍ ഗാഫര്‍ ഖാന്‍ എന്നൊരു പ്രാദേശിക നേതാവായിരുന്നു. (അംബാല ഇപ്പോള്‍ ഹര്യാനയിലാണ്.) വര്‍ഗീയ കലാപത്തെ തുടര്‍ന്ന്‍ മുസ്ലിങ്ങള്‍ പാകിസ്ഥാനിലേക്ക് പലായനം ചെയ്തശേഷം അംബാലയില്‍ ഒരു മുസ്ലിം കുടുംബമെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അത് ഗാഫര്‍ ഖാന്റെ കുടുംബമായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ജനസംഘം സ്ഥാനാര്‍ഥിയെ തോല്പിച്ചു നിയമസഭയിലെത്തി. അടുത്ത രണ്ട്‌ തെരഞ്ഞെടുപ്പിലും വിജയിച്ച് ജീവിതാവസാനം വരെ അദ്ദേഹം എം.എല്‍.എ ആയി തുടര്‍ന്നു.

വര്‍ഗീയതയെ തടഞ്ഞു നിര്‍ത്താന്‍ മതനിരപേക്ഷ ശക്തികള്‍ക്ക് അന്ന്‍ കഴിഞ്ഞത് സന്ധിക്ക് തയ്യാറാകാതെ അതിനെ നേരിടാന്‍ കെല്പുള്ള നേതാക്കള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നതു കൊണ്ടാണ്. കോണ്ഗ്രസിനുള്ളില്‍ ഒരു മൃദുവര്‍ഗീയ വിഭാഗം എല്ലാക്കാലത്തും ഉണ്ടായിരുന്നു. പട്ടേലിന്റെ മരണത്തിനുശേഷം അവര്‍ നെഹ്രുവിനെ നേരിട്ട് വെല്ലുവിളിച്ചു. അവരെ പരാജയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം പാര്‍ട്ടിക്കുമേല്‍ ആധിപത്യം സ്ഥാപിച്ചത്. പ്രതിപക്ഷത്തുമുണ്ടായിരുന്നു ഒരു നീണ്ട മതനിരപേക്ഷ നിര. ഒന്നാം തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ കോണ്ഗ്രസ് (44.99%) കഴിഞ്ഞാല്‍ ഏറ്റവുമധികം വോട്ട് നേടിയ സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാര്ട്ടി(10.59%), കിസാന്‍ മസ്ദൂര്‍ പ്രജാ പാര്‍ട്ടി (5.79%), വോട്ട് വിഹിതത്തില്‍പിന്നിലായിരുന്നെങ്കിലും ലോക സഭയില്‍ കൂടുതല്‍ സീറ്റു നേടി മുഖ്യ പ്രതിപക്ഷമായ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി (3.29%) എന്നിവ  അക്കൂട്ടത്തില്‍ പെടുന്നു. വോട്ടു വിഹിതത്തില്‍ ബിജെ.പി (3.06%) അന്ന്‍ സി.പി.ഐയെക്കാള്‍ ഏറെ പിന്നിലായിരുന്നില്ല.
ആറു പതിറ്റാണ്ടില്‍ ജനസംഘത്തിന്റെ പിന്‍ഗാമിയായ ഭാരതീയ ജനതാ പാര്‍ട്ടി 31.3%വോട്ട് നേടി ഭരണം ഏറ്റെടുക്കാവുന്ന തലത്തിലേക്ക് വളര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. കോണ്ഗ്രസിന്റെ വോട്ടുവിഹിതം 19.5% ആയി ഇടിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ വോട്ടു കിട്ടിയ പത്ത് കക്ഷികളുടെ പട്ടികയില്‍ മുഖ്യ ഇടതുപക്ഷ കക്ഷിയായ സി.പി.എം ഏഴാം സ്ഥാനത്താണ്. അതിന്റെ വോട്ടുവിഹിതം (3.2%) അവിഭക്ത സി.പിഐയുടെ 1952ലെ തലത്തില്‍ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. പട്ടികയില്‍ അന്ന്‍ രംഗത്തില്ലായിരുന്ന നിരവധി കക്ഷികളുണ്ട്. ഒന്നൊഴികെ എല്ലാം പ്രാദേശിക കക്ഷികള്‍. ഈ മാറ്റങ്ങള്‍ക്ക് പല കാരണങ്ങള്‍ കണ്ടെത്താനാകും. അതില്‍ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടത് താല്‍ക്കാലിക നേട്ടങ്ങള്‍ക്കായി മതനിരപേക്ഷ കക്ഷികള്‍ വിവിധ വര്‍ഗീയ ധാരകളുമായി ഉണ്ടാക്കിയ ഒത്തുതീര്‍പ്പുകളാണ്.

ഹിന്ദു വര്‍ഗീയതയെ നേരിടുന്നതില്‍ നെഹ്‌റു കാട്ടിയ ജാഗ്രത തുടര്‍ന്നു വന്നവര്‍ കാട്ടിയില്ല. നെഹ്രുവില്‍ നിന്ന്‍ വ്യത്യസ്തമായി ഇന്ദിരാ ഗാന്ധി പല അവസരങ്ങളിലും ഹിന്ദു ആഭിമുഖ്യം പ്രകടിപ്പിക്കുകയുണ്ടായി. പന്നീട് വന്ന കുടുംബാംഗങ്ങള്‍ ഹിന്ദു ആഭിമുഖ്യം തെളിയിക്കാന്‍ കൂടുതല്‍ ബാധ്യതയുള്ളവരായി. ഷാ ബാനു കേസിലെ സുപ്രീം കോടതി വിധി മറികടക്കാന്‍ നിയമ നിര്‍മ്മാണം നടത്തുക വഴി മുസ്ലിം പ്രീണനാരോപണം നേരിട്ട രാജീവ് ഗാന്ധി അതിനു പ്രായശ്ചിത്തമെന്നോണം അമ്പലമുറ്റത്തു നിന്ന് തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണം തുടങ്ങി. 

പി.വി. നരസിംഹറാവു ഹിന്ദുവര്‍ഗീയതയുടെ മുന്നില്‍  മുട്ടൂമടക്കി. കര്‍സേവകര്‍ പള്ളി പൊളിക്കാന്‍ അയോധ്യയില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം പൂജാ മുറിയില്‍ കയറി കതകടച്ചു. പിന്നീട് രാജ്യത്തെ അഭിസംബോധന ചെയ്തുകൊണ്ട് പള്ളി പുന:സ്ഥാപിക്കുമെന്ന് റാവു പ്രഖ്യാപിച്ചു പക്ഷെ അതിനായി ഒരു നടപടിയും കൈക്കൊണ്ടില്ല. ഇനി ഏതെങ്കിലും സര്‍ക്കാരിനു അത് പുന:സ്ഥാപിക്കാനാകുമെന്നു തോന്നുന്നില്ല.   .     

സോണിയാ ഗാന്ധി കൊണ്ഗ്രസിന്റെ നേതൃത്വം എറ്റെടുത്തയുടന്‍ ബി.ജെ.പി. അവരുടെ വിദേശീയ പശ്ചാത്തലം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി നടത്തിയ വന്‍ പ്രചാരണം സാധാരണ ജനങ്ങള്‍ ഗൌരവത്തില്‍ എടുത്തില്ല. എന്നാല്‍ ഒരു വിഭാഗം കോണ്ഗ്രസ് നേതാക്കളെ അത് സ്വാധീനിച്ചു. അവര്‍ നാഷനല്‍ കോണ്ഗ്രസ് പാര്‍ട്ടി രൂപീകരിച്ചു.

വര്‍ഗീയതയെ ചെറുക്കാനുള്ള കോണ്ഗ്രസിന്റെ കഴിവ് ചുരുങ്ങിയ ഘട്ടത്തില്‍ പല ജനാധിപത്യ കക്ഷികളും അതുമായി സഹകരിക്കാന്‍ തയ്യാറായി. അതോടെ വര്‍ഗീയതയ്ക്ക് രാഷ്ട്രീയ മാന്യത ലഭിച്ചു. ഇന്ദിരാ ഗാന്ധിയുടെ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് അസാധുവാക്കിയ അലാഹബാദ് ഹൈക്കോടതി വിധി അടിയന്തിരാവസ്ഥാ പ്രഖ്യാപനത്തില്‍ വഹിച്ച പങ്ക് പരക്കെ അറിയപ്പെടുന്നതാണ്. ബീഹാറിലും ഗുജറാത്തിലും വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ തുടങ്ങിയ അഴിമതിവിരുദ്ധ സമരങ്ങളും അവയ്ക്ക് ജയപ്രകാശ് നാരായണ്‍ നല്കിയ പിന്തുണയും വഹിച്ച പങ്ക് അത്ര തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ഗുജറാത്തിലെ സമരത്തിന്റെ പിന്നിലെ ചാലകശക്തി സംഘ പരിവാറായിരുന്നു. ബീഹാറില്‍ മുഖ്യ ഘടകം മുന്‍ സോഷ്യലിസ്റ്റുകളായിരുന്നെങ്കിലും അവിടെയും ശക്തമായ പരിവാര്‍ സാന്നിധ്യമുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ദിരാ ഗാന്ധി തെരഞ്ഞെടുപ്പ് നടത്താന്‍ തീരുമാനിക്കുകയും അതിനു വിശ്വാസ്യത ഉണ്ടാക്കാന്‍  തടങ്കലിലായിരുന്ന നേതാക്കന്മാരെ മോചിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോള്‍ അടിയന്തിരാവസ്ഥക്കാലത്ത് ജയിലില്‍ ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്ന ജനസംഘം നേതാക്കളുമായി കൈകോര്‍ക്കാന്‍ ആര്‍ക്കും മടിയുണ്ടായില്ല. എന്നാല്‍ ജനതാ പാര്‍ട്ടി അധികാരത്തിലേറിയശേഷം ചില മുന്‍ സോഷ്യലിസ്റ്റ് നേതാക്കള്‍ മുന്‍ ജനസംഘം അംഗങ്ങള്‍ ആര്‍.എസ്.എസ് ബന്ധം തുടരുന്നത് ചോദ്യം ചെയ്തു. അവര്‍ ആ ബന്ധം ഉപേക്ഷിക്കാന്‍ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് അവര്‍ ജനതയില്‍ നിന്ന്‍ പിന്‍വാങ്ങി ബി.ജെ.പി. രൂപീകരിച്ചു. മാന്യത നേടിക്കഴിഞ്ഞ അവര്‍ക്കൊപ്പം നേരത്തെ സോഷ്യലിസ്റ്റ് ധാരയുടെ ഭാഗമായിരുന്ന സുഷമ സ്വരാജിനെപ്പോലെ ചിലരും പോയി.

കഴിഞ്ഞ അര നൂറ്റാണ്ടു കാലത്ത് കോണ്ഗ്രസും സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയും പിളര്പ്പുകളിലൂടെ കടന്നു പോയപ്പോള്‍ ഒരു ക്ഷതവുംര്‍ല്ക്കാതെ നിലനിന്ന പാര്‍ട്ടിയാണ്  ബി.ജെ.പിയായി മാറിയ ജനസംഘം. പല പാര്‍ട്ടികളില്‍ നിന്നും, പ്രത്യേകിച്ച് കൊണ്ഗ്രസില്‍ നിന്ന്‍, വിമതരെ ആകര്‍ഷിച്ചുകൊണ്ട് അത് വളര്‍ന്നു. നെഹ്റു-ഗാന്ധി, ആസാദ, ശാസ്ത്രി തുടങ്ങിയ പ്രമുഖ കോണ്ഗ്രസ് കുടുംബങ്ങളിലെ അസന്തുഷ്ടരെയെല്ലാം അത് സ്വാഗതം ചെയ്തു. ജനപ്രീതി വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കാന്‍ അത് സിനിമാ-സീരിയല്‍ താരങ്ങളെ ആകര്ഷിച്ചു. മാന്യത വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കാന്‍ അടുത്തൂണ്‍ പറ്റിയ സിവില്‍ മിലിട്ടറി ഉദ്യോഗസ്ഥന്മാരെ കൂട്ടി.

ഒരു രാജ്യതന്ത്രജ്ഞനായി വളര്‍ന്ന എ.ബി. വാജ്പേയിയുടെ കീഴില്‍ ബി.ജെ.പിയുടെ അടിസ്ഥാനപരമായ പിന്തിരിപ്പന്‍ സ്വഭാവം വളരെയൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടില്ല. വാജ്പേയ് സര്‍ക്കാരിന് ഭരണം നിലനിര്‍ത്താന്‍ മതനിരപേക്ഷ കക്ഷികളുടെ പിന്തുണ ആവശ്യമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ആര്‍.എസ്.എസ് മുന്നോട്ടു വന്നില്ല. ആ സാഹചര്യം മാറിയിരിക്കുന്നു. ബി.ജെ.പിക്ക് സ്വന്തമായി ഭൂരിപക്ഷമുള്ളതുകൊണ്ട് ഇപ്പോള്‍ അതിനു ഭരണത്തില്‍ നേരിട്ട് ഇടപെടാന്‍ കഴിയുന്നു. 

രാജ്യത്തെ ജനസംഖ്യയുടെ 80 ശതമാനത്തോളം ഹിന്ദുക്കളാണ്. ബി.ജെ.പിയുടെ വോട്ടുവിഹിതം ഹിന്ദുക്കളില്‍ ഒരു ന്യൂനപക്ഷത്തിന്റെ പിന്തുണ നേടുവാനെ അതിനു കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ളെന്നു വ്യക്തമാക്കുന്നു. പോഷക സംഘടനകളെ ഇറക്കി സര്‍വകലാശാലകളില്‍ ദേശീയതാ പ്രശ്നവും ഗ്രാമങ്ങളില്‍ ഗോസംരക്ഷണ പ്രശ്നവുമൊക്കെ കുത്തിപ്പൊക്കുന്നത് ഹിന്ദുപിന്തുണ വര്‍ദ്ധിപ്പിച്ച് ഹിന്ദുരാഷ്ട്രമോഹം സഫലീകരിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

വര്‍ഗീയതയെ അഭിമുഖീകരിക്കാനുള്ള ആര്‍ജ്ജവം വീണ്ടെടുത്താല്‍ മതനിരപേക്ഷകക്ഷികള്‍ക്ക് ഹിന്ദുരാഷ്ട്ര സങ്കല്പത്തെ പരാജയപ്പെടുത്താനാകും. കാരണം ഹിന്ദുസമൂഹത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന സ്വഭാവം എല്ലാ വിഭാഗങ്ങളെയും ഉള്‍ക്കൊള്ളുകയെന്നതാണ്. മറിച്ചുള്ള സമീപനം ജാതിവ്യവസ്ഥയിലൂടെ ഹിന്ദു സമൂഹത്തിന്റെ മേല്‍ ആധിപത്യം സ്ഥാപിച്ച വൈദിക വിഭാഗത്തിന്റെ അജണ്ടയുടെ ഭാഗമാണ്.
ഇന്ത്യ ഒരു ബഹുസ്വര, ബഹുസംസ്കാര രാജ്യമാണ്. ജര്‍മനിയും ഇറ്റലിയും ഉപേക്ഷിക്കാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതമായ ജനാധിപത്യവിരുദ്ധ മാര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ പിന്തുടര്‍ന്ന്‍ ഈ മഹാരാജ്യത്ത് ഒരു ഏകശിലാ സമൂഹത്തെ വാര്ത്തെടുക്കാമെന്നു കരുതുന്നത് ശുദ്ധഭോഷ്കാണു. അങ്ങനെയൊരു സമൂഹം ഉണ്ടായാല്‍ ബഹുഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങളും മതത്തിന്റെയും ജാതിയുടെയും അടിസ്ഥാനത്തില്‍ വേര്‍തിരിച്ചു  പുറത്താക്കപ്പെടും. അത്തരത്തിള്ള സമൂഹത്തെ കുറിച്ച് ചരിത്രത്തില്‍ നിന്നും സ്വന്തം അനുഭവത്തില്‍ നിന്നും മനസിലാക്കിയിട്ടുള്ള ജനങ്ങള്‍ അതിന്റെ തിരിച്ചു വരവ് എന്തു വിലകൊടുത്തും തടയും.  (എഴുത്ത്, ഓഗസ്റ്റ് 2017)